تبلیغات
ارمغان سلامتی - اختلالات شایع رفتاری در کودکان دبستانی (1)

ارمغان سلامتی

کودکان امانت های الهی هستند و والدین وظیفه دارند امانت دارهای خوبی باشند. در این راستا علاوه بر نیازهای جسمی کودکان باید به نیازهای روحی روانی آنها نیز توجه کنند. همیشه این تصور وجود دارد که مشکلات سلامت روحی مانند افسردگی یا اضطراب مخصوص بزرگسالان است. اما متاسفانه کودکان ما نیز از این مشکلات درامان نیستند.

بیش فعالی، ترس و اضطراب، گوشه گیری، پرخاشگری، ناخن جویدن و شب ادراری بالاترین آمار اختلالات رفتاری را در بین دانش آموزان دوره ابتدایی به خود اختصاص داده اند. این مقاله به این موارد می پردازد:

ترس و اضطراب

اضطراب بخش عادی دوران کودکی است هر کودک در این پازل زندگی می کند که این فاز موقت و معمولاً نیز ضرر است اما کودکانی که از اختلال اضطراب رنج می برند ،ترس، نگرانی و خجالت را تجربه میکنند و شروع به نوری نکردن از مکان ها و فعالیت ها می کنند.

 در انجمن اضطراب و افسردگی امریکا تخمین زده شده است که از هر هشت کودک ، یک نفر تحت تاثیر این مشکل قرار می گیرد مطالعات نشان می دهد که کودکان مبتلا به اضطراب درمان نشده، بیشتر احتمال ابتلا به مصرف مواد مخدر دارند. از لحاظ تحصیلی عملکرد ضعیف تری دارند و خود را از تجربیات مهم اجتماعی حذف می کنند.

علائم و نشانه های ناراحتی، ترس و اضطراب در دوران کودکی

این گونه بچه ها، اضطراب خود را به طرق مختلف در خانه ،مدرسه و در محیط های اجتماعی نمایش می دهند بچه هایی که از اضطراب رنج می برند، یک یا چند نشانه از نشانه های زیر دارند:

نگرانی بیش از حد در کل روز

شکل خواب شب و یا خواب آلودگی در طول روز

بی قراری و خستگی در طول روز یا بعد از بیدار شدن

مشکل تمرکز

تحریک پذیری

هنگامی که کودکان اضطراب مزمن را تجربه می کنند، والدین به سادگی تمام تلاش شان را می کنند اما محافظت بیش از حد برای کاهش اضطراب، نتیجه معکوس دارد و بسیاری از علائم را تشدید میکند.

در اینجا نکاتی برای کمک به کودکان برای فرار از چرخه اضطراب آمده است:

1 -هدف ریشه کنی اضطراب نیست بلکه مدیریت آن است

این می تواند دلسرد کننده و دردناک باشد که بچه های شما با اضطراب روبرو شوند اما همه ما می دانیم که خلاص شدن از همه ی چیزهایی که باعث اضطراب می شود ،امکان پذیر نیست در عوض همه چیز درباره آموزش کودک نسبت به تحمل اضطراب به اندازه نگه داشتن خود در زمانی که آنها مضطرب هستند ،مهم باشد که با کمک هم می توان اضطراب را از بین برد ولی نه به صورت کامل.

2 -اجازه دهید که فرزندتان ناراحتی خود را بروز دهد

درحالی که به کودکانتان کمک می کنید ،آنها را از چیزهایی که می ترسند دور نگه دارید و این برای کوتاه مدت جواب می دهد .اما مشکل را در دراز مدت تشدید میکند.

برای والدین مهم است که ترس و اضطراب کودکان خود را بفهمند و از آنها دور نگه دارند ،اما این ضعیف ترین مکانیسم مقابله ای برای استرس و اضطراب می باشد.

3-انتظارات مثبت و واقع گرایانه تنظیم کنید

تنظیم انتظارات مثبت و واقع گرایانه در مورد ایجاد حس اعتماد به نفس است به آنها اجازه می دهد که اضطراب خود را به اندازه کافی کنترل کنند و همه چیز را ببینند

4-احترام بگذارید، اما اختیار افکار و احساسات ندهید

همچنین بخوانید :تربیت کودک ، بهترین روش ها برای تربیت کودک

شما نمی خواهید که اضطراب کودکان خود را کوچک نشان دهید (کوچک نمایی کنید )همینطور نمی خواهید که تقویت کنید و بزرگنمایی کنید ،کودک شما ترس رفتن به دکتر را دارد،نادیده نگیریدش.

5- گوش دهید و به آن احترام بگذارید و چیزی در رابطه با می دانم که اکنون میترسی و........... نزنید

در عوض از جملاتی مانند:کنارت هستیم و.....استفاده کنید.

6 -ترس آنها را تقویت نکنید

به عبارت دیگر,دنبال دلیلی برای ترس کودک خود نگردید .کودک شما تجربه بد و تلخی از آن ماجرا دارد.پس برای او یاداوری نکنید ، دوباره همدردی کنید وگوش کنید.اگر شما نمیداند که چگونه پاسخ دهید .کمی تحقیق و پرس و جو کنید و به بحث برگردید.

7- کودکانتان را تشویق کنید تا اضطراب خود را تاب بیاورند:

این مهم است که به کودک خود اجازه دهید که بداند که برای داشتن او به خود می بالید.و انگیزه دهید تا بداند چقدر برایتان مهم میباشد ما باید بدانیم.همانطورکه خودمان در معرض ترس هستیم، کودکان هم اجازه ترسیدن دارند پس به آنها بفهمانید که ترس و اضطراب سن و سال ندارد و برای همه اتفاق میافتد و تشویق به مدارا و فراموش کردنش.کنید.

8- پرسش های متداول را مطرح نکنید

اگر احساس مبهمی نسبت به چیزهای دارید و ممکن است، که کودک شما را اذیت کند.سوال های بپرسید که پایان بازی دارد......

برای مثال:چگونه برای امتحانات درس میخوانید؟

کودک شما را تشویش میکند که بیشتر آنها را بیان کند و جدی تر بگیرد.

9- مطمئن شوید که به نتیجه رسیده اید

همه ما زندگی پر مشغله ای داریم و ممکن است خیلی چیزها را ناتمام بگذاریم.با این حال توجه به مسائل اضطراب کودک شما به اندازه کافی مهم می باشدکه آنرا کنار نگذارید خودتان را متعهد کنید که این موضوع را درست میکنید و بدون توجه به اینکه چقدر طول بکشد.

10- با دل و جان گوش دهید

وقتی با کودک آشکارا از اضطراب خود برخورد میکنید عاقلانه و با دل و جان به او گوش دهید و توجه کنید نه تنها این کار برای یک آدم بالغ تأثیر گذار میباشد.بلکه توجه و گوش دادن به کودک ناراحت هم مثال خوبی برای راه حل از بین بردن اظطراب او میباشد.

 شب ادراری

اختلال در کنترل ادرار در اطفال طبقه های اجتماعی اقتصادی بالاترشیوع بیشتری دارد.شب ادراری از مشکلاتی است که گاهی تا سنین مدرسه ادامه می یابد و بسیاری از والدین کودکان درگیر را با شرایط دشواری روبرو می سازد.آنچه در یی می آید نگاهی همه جانبه به این مشکل است که می تواند شما را ربای مقابله با این مشکل یاری کند این اختلال در یسران دو برابر دختران رخ می دهد . ناتوانی کنترل ادرار به حالتی گفته می شود که کودک از سه سال به بالا چه در روز و چه در شب د رکنتل ادرار ناتوانی داشته باشد.

انواع شب ادراری:

شب ادراری اولیه:که از زمان تولد تا 13یا14سالگی دیده می شود که اغلب عوامل جسمی دست اندرکارند.

شب ادراری ثانویه: در این نوع کنترل نکردن ادرار کودکان مبتلا مدتی از نظر کنترل دفع ادرار طبیعی هستند و ناگهان به این عارضه یا تغییر رفتار دچار می شوند.که به ویژه پس از 4سالگی فراوانی بیشتری دارد و اغلب عوامل محیطی و روانی در ایجاد آن موثرند.

علل شب ادراری:

در بیش از 80 درصد از موارد ، کودک مبتلا به شب ادراری هیچ بیماری و یا عیب و نقص عضوی و بدنی ندارد و در کمتر از 20 درصد موارد ممکن است بیماریهایی مانند: دیابـت ، عفونت ادراری ، بیماریهای مادرزادی کلیه ، نوعی کم‌خونی و عیوب نخاع و بیماریهای سیستم اعصاب ، علت شب ادراری باشد. خیس کردن در هنگام خواب اتفاق می‌افتد و کودک شما هیچگونه دخالتی در آن ندارد لذا تنبیه و تحقیر طفل در نزد خودتان یا دیگران و یا مسخره کردن وی ، نه تنها هیچگونه تاثیری در بهبودی آن ندارد بلکه با ایجاد فشار روحی وضع کودک را به مراتب بدتر می‌کند.

ثابت شده است عوامل ارثی و سوابق والدین نیز در بروز شب ادراری موثر است. اما باید توجه داشت همانطور که زمان راه افتادن و حرف زدن بچه‌ها با همدیگر متفاوت است، روند بالارفتن ظرفیت مثانه و زمان قدرت کنترل مثانه نیز در کودکان ممکن است باهم متفاوت باشد. مسائل روحی و عاطفی از مهمترین علل شب ادراری هستند. این مورد بخصوص در نزد کودکانی دیده می‌شود که قبلا کنترل ادرار داشته‌اند اما اکنون دچار شب ادراری شده‌اند.

 عوامل روحی که می‌تواند سبب شب ادراری گردد می‌توان از موارد زیر نام برد:

تولد یک نوزاد در خانواده که موجب می‌شود توجه پدر و مادر به نوزاد معطوف گردد و به کودک بزرگتر کمتر مورد توجه قرار گیرد.

جدایی پدر و مادر

اختلافات و کشمکشهای درون خانواده

جابجایی خانواده

مسافرت یا فوت یکی از والدین

تحقیر و تنبیه بیش از حد بزرگترها نسبت به کودک

ایجــاد ترس و هیجــان و اضطــراب شدید در کودک با شنیدن و یا دیدن مناظر ، فیلمها و یا بازیهای ترسناک کامپیوتری.

درمان شب ادراری:

از بین بردن تمامی فاکتورها و مسائل عاطفی و روحی که منجر به اضطراب و مشکلات عصبی در کودک می‌شود.

در روز باید مایعات زیادی استفاده گردد و به کودک آموزش داد تا حتی‌الامکان در طول روز ادرارکردن را به تاخیر اندازد تا حجم مثانه بیشتر شده و در طول شب دیرتر پر گردد، بدیهی است ار غروب آفتاب به بعد لازم است مصرف مایعات و غذاها و میوه‌های آبدار به حداقل برسد و کودک حتما قبل از خوابیدن ادرار کند.

تشویق طفل هم در انجام این تمرینات و رعایت دقیق درمانهای دارویی و غیردارویی بسیار مؤثر است. حتی می‌توان کودک را به ازای هر چند شب که خیس نمی‌کند تشویق نمود و در صورت عدم خیس کردن برای مدت طولانی برای وی جایزه‌ای نیز خرید.

درمانهای روانپزشکی بیشتر در مورد کودکانی بکار می‌رود که از مسائل روحی و روانی زیادی رنج می‌برند.

درمان دارویی باید زیر نظر متخصص انجام شود.

ناخن جویدن کودکان

بسیاری از والدین زمانی که می بینند فرزندشان در حال جویدن ناخن هایش است ناراحت، آزرده و خشمگین می شوند و مدام به او تذکر می دهند که «ما نگران سلامتی و بهداشت تو هستیم و نمی خواهیم در آینده انگشتانی زشت داشته باشی.» بیشتر آنان بر این باورند که کودکانی که ناخن می جوند، دچار فشار عصبی و اضطراب شده اند و سعی دارند با این عمل خود تشویش و دلهره خود را کاهش دهند. آنها همچنین نگران این موضوع هستند که این رفتار در کودکانشان به صورت عادتی درآید که در آینده به سختی بتوانند آن را ترک کنند. منظور از عادت، رفتاری مقاوم شده است که بارها و بارها تکرار می شود. یک عادت ممکن است گاه به عنوان یک سرگرمی و گاه راهی برای رهایی از اضطراب های روزانه کودک انتخاب شود. اغلب کودکان و نوجوانان طی دوران رشد خود، عادات و رفتارهای گوناگونی را تجربه می کنند که مورد تایید والدین و اطرافیان شان نیست؛ مثل مکیدن شست، انگشت در بینی کردن، مو تاب دادن و چرخیدن های متوالی در اتاق. آنان این عادات را کاملاً غیر ارادی و ناخودآگاهانه انجام می دهند و به هیچ وجه قصدشان آزردن و برانگیختن دیگران نیست. در این گونه موارد انتخاب شیوه مقابله و رویارویی با آن مشکل از اهمیت ویژه یی برخوردار است زیرا می تواند تاثیر زیادی بر روند درمان یا وخیم تر شدن اوضاع بگذارد.

از آنجایی که والدین این کودکان هم در دوران کودکی خود چنین عادتی داشته اند و دوقلوها نیز گاهی به طور همزمان شروع به ناخن جویدن می کنند، می توان به این نتیجه رسید که این مشکل و عادت می تواند تا حدی ژنتیکی باشد. البته باید در نظر داشت کودکان مقلدان بسیار ماهری هستند و با مشاهده یکی از اطرافیان خود که ناخنش را می جود، ممکن است تصور کنند این کار خوشایند و لذت بخش است و آنان هم شروع به جویدن ناخن هایشان کنند، به همین دلیل عوامل محیطی هم می تواند در بروز این اختلال موثر باشد. تحقیقات نشان می دهد تقریباً ۳۸ درصد کودکان چهار تا شش ساله ناخن هایشان را می جوند. این عادت تا ۱۰ سالگی به اوج خود می رسد و در مواردی تا ۶۰ درصد کودکان افزایش می یابد. همچنین بیشترین میزان ناخن جویدن در پسران ۱۳ تا ۱۴ ساله (۶۲ درصد) مشاهده می شود. ناخن جویدن در دختران حدود ۱۱ ساله به بیشترین حد خود (۵۱ درصد) می رسد. آمارها بیانگر این موضوع هستند که تقریباً ۲۰ درصد نوجوانان کماکان درگیر این مشکل هستند و ۱۰ تا ۲۰ درصد این عده نیز تا بزرگسالی عادت ناخن جویدن را در خود نگه داشته اند.

علل ناخن جویدن

چرا دست کودکی به سمت دهانش بالا می رود؟ گروهی از پزشکان بر این باورند که همیشه علت خاصی برای عادات گوناگون وجود ندارد، بلکه گاهی آنها رفتارهای آموخته شده یی هستند که تنها پیامدهای مثبت و خوشایندی برای کودک (یا نوجوان) داشته اند. برای مثال، می توانید زمانی که دست فرزندتان به سوی دهانش بالا می رود، دقت کنید و محرک هایی را که موجب این عمل در کودک شده است بهتر ارزیابی کنید. شاید او در همان لحظه به کاری که باید انجام دهد و برایش مشکل است، فکر می کند. می توانید خیلی ملایم از او بپرسید آیا می داند دستش را به دهان برده است؟ از جمله دلایل رایجی که موجب ناخن جویدن در کودکان و نوجوانان می شود، آن است که درصدد کاستن از فشارهای عصبی و تنش های روزانه خود هستند. آنها از این طریق سعی می کنند با هیجانات و بحران های عاطفی درونی شان به مقابله برخیزند. از این رو گروهی از روانشناسان بر این باورند که نفس «جویدن ناخن» عادتی زشت و ناپسند نیست، بلکه تنها مفری برای رهایی از تنش و استرس در کودک است.

همه ما لحظات بحرانی و ناخوشایندی را در زندگی تجربه کرده ایم و شدیداً تحت تاثیر شرایط ناگوار قرار گرفته ایم. برای کاستن از تنش های روزانه به افراد بالغ توصیه می شود از روش های کاهش استرس و اضطراب، آرام سازی عضلانی، پیاده روی، یوگا و حرکات ورزشی آرام استفاده کنند. اما کودکان برای آرام سازی هیجانات تندشان روش های خاص خودشان را دارند. گاهی والدین تصور می کنند یک کودک چرا باید فشار عصبی داشته باشد؟ آیا مگر دوران کودکی دوران فراغت، بازی و بی خیالی نیست؟ اگر کودکی بنا به دلایلی عصبی، تندخو و پریشان شود، این موضوع ناشی از خطا و اشتباه والدین و اطرافیان اوست؟ پاسخ هر دو سوال «منفی» است. دوران کودکی همچون بزرگسالی، توام با استرس ها و فشارهای روانی گوناگونی است. بزرگ شدن کاری بس دشوار و مشکل است. والدین نمی توانند و به عبارتی نباید جلوی تمامی فشارها و نگرانی های زندگی را برای کودک بگیرند. هر کودکی باید سعی کند روشی برای کاستن از بار هیجانات و عواطف تند خود انتخاب کند که هم موجب راحتی و آرامش خیال او شود و هم مورد قبول خانواده، اجتماع و شخصیت خود او باشد.

کمک های والدین و مربیان

والدین و اعضای موثر خانواده کودک برای درمان و کمک به کودکانی که عادت به جویدن ناخن هایشان دارند، روش های گوناگونی برمی گزینند. گروهی از آنها با ساده ترین عادت ناخوشایند فرزندشان چنان عصبانی و خشمگین می شوند که با شدیدترین شیوه های تربیتی درصدد مقابله با آن برمی آیند. در حالی که گروهی دیگر صبورانه و با ملایمت آرامش خود را حفظ می کنند و سعی دارند روند تشخیص، درمان و بهبودی فرزندشان را پی بگیرند و با همکاری ها و حمایت های خود مانع از تشدید اوضاع شوند. در بسیاری از موارد اگر والدین و اعضای موثر خانواده عادت ناپسند فرزندشان را تا مدتی نادیده بگیرند، پس از مدتی آن عادت به کلی از بین خواهد رفت زیرا یا کودک نیازی به تکرار و استمرار آن ندارد یا اینکه به تدریج بر اثر آن رشد و تحول کودک کاهش خواهد یافت و به کلی از یاد خواهد رفت. به طور کلی چنانچه کودک عادتی دارد که مادر و پدر درصدد کاهش آن هستند، می توانند با استفاده از روش های ساده زیر موجب کاهش و قطع آن شوند.

۱- سعی کنید حواس کودک را پرت کنید. زمانی که درمی یابید کودک مترصد جویدن ناخنش شده است، با او صحبت کنید (بازی های کلامی بهترین روش به حرف گرفتن کودک است)، اسباب بازی به دست های او بدهید تا دست هایش درگیر بازی با آن شود و فکر ناخن جویدن به سرش نزند. در مواردی این روش ها موثر واقع می شوند و در مواردی نیز کارایی چندانی ندارند؛ در این صورت بهتر است با کمی دقت و توجه محرک های گوناگونی را که می تواند مانع از عمل جویدن ناخن در کودک شود، پیدا کنید و آنها را به کار ببرید.

۲- در مواردی بهترین کاری که والدین در مقابل این عادت فرزندشان می توانند انجام دهند، آن است که هیچ عکس العملی نشان ندهند. انتقاد، اوقات تلخی، ریشخند کردن، تذکرهای ممتد (تو مثل نی نی کوچولوها مدام دستت در دهانت است)، یا تهدید و سرزنش کردن (مریض می شوی دست هایت زشت می شوند)، هیچ تاثیری در کاهش این عادت ندارند. آنها باید از روش های حمایتی همه جانبه استفاده کنند زیرا والدین نزدیک ترین افراد زندگی کودک هستند که می توانند او را در این کار کمک و هدایت کنند. اگر آنها برای کاستن از عادات ناخوشایند فرزندشان از روش های تند و خشونت آمیز استفاده کنند، نه تنها موجب کاهش آن عادت نخواهند شد، بلکه فشار عصبی بیشتری هم به کودک وارد می آورند. والدین و مربیان می توانند با الگو قرار دادن خود و آموزش روش های آرام سازی، ورزش های ساده و گوناگونی را به فرزندشان یاد بدهند. برای مثال همگی روی زمین بنشینند، نفس های طولانی بکشند، تصورات آرام بخشی در ذهن خود مرور کنند و با حفظ آرامش عضلانی خود سعی کنند شیوه های کاهش فشار عصبی را به فرزندانشان بیاموزند.

۳- بنشینید و خیلی آرام درباره ناخن های فرزندتان با او صحبت کنید. از آنجایی که کودکان مایلند توجه، محبت و حمایت مادر و پدر خود را هیچ گاه از دست ندهند، تلاش می کنند با انجام خواسته های آنان رضایت شان را جلب کنند.

- به او بگویید اگر ناخن هایش را بجود، انگشتان نازیبایی خواهد داشت و نمی تواند آنها را به سایرین نشان دهد.

- از او بپرسید چه مواقعی شروع به جویدن ناخن می کند؟ شاید او دلیل به خصوصی را برای این کار توضیح دهد. به او بگویید زمانی که متوجه این عمل او شوید، با گفتن کلمه یا عبارت خاصی حاضرید به او یادآوری کنید که دست از جویدن ناخن بردارد.

- به او بگویید قصدتان آشوب به پا کردن و جر و بحث با او نیست بلکه تنها قصد دارید به او کمک کنید.

- فکر نکنید او عمداً شروع به جویدن ناخن می کند. این کار برای او به صورت عادتی مستمر درآمده است که احتمالاً قادر نیست جلوی خودش را بگیرد. اگر او واقعاً دوست دارد عادتش را ترک کند، شما می توانید به او در این کار کمک کنید.

- آیا وقتی کودک شروع به جویدن ناخن می کند و شما به او تذکر می دهید، باز هم دستش را در دهان می گذارد یا دستش را با سر آستینش می پوشاند؟ به او بگویید زمانی که یکی از دست هایش را برای جویدن ناخن بالا می آورد، سعی کند با دست دیگرش آن را بگیرد و مانع از بالا رفتن آن شود.

۴- والدین می توانند از روش های رفتاردرمانی (دادن ستاره یا برچسب های عروسکی به کودک) استفاده کنند. طبق این روش ها، هر روزی که کودک ناخنش را نجود، ستاره یی به عنوان پاداش به او می دهند و چنانچه بتواند تعداد این ستاره ها را به ۱۰ برساند، جایزه و پاداشی دریافت خواهد کرد که موجب تقویت رفتار خوشایند او (یعنی نجویدن ناخن) می شود. برای دختران خردسال، شاید بهترین پاداش مرتب کردن ناخن ها و لاک زدن یا ستاره زدن روی ناخن هایش باشد.

۵- یکی دیگر از روش های مقابله با ناخن جویدن کودکان، استفاده از دستکش های تزئینی است. گروهی از کودکان زمانی که انگشتان شان را می بینند، به این کار مشغول می شوند. در حالی که اگر انگشتان آنها در دستکش باشد، هم متوجه قول خود می شوند و هم محرکی خارجی آنان را از این کار باز می دارد.

۶- سعی کنید نگرش و دیدی مثبت، سازنده و شفاف نسبت به حل مشکل کودک داشته باشید. اگر هدف شما خاموش ساختن عادتی ناخوشایند در فرزندتان است، بهتر است آن را ملایم و واضح برای او توضیح دهید. سرزنش کردن و تنبیه کودکی که عادت به جویدن ناخن هایش دارد، نه تنها روش مقابله مناسبی برای درمان آن نیست، بلکه کودک را عصبی تر و لجوج تر می کند و همین امر موجب تشدید این عمل در کودک می شود. بهتر است قبل از آنکه والدین درصدد درمان و بهبودی کودک برآیند، سعی کنند عوامل مختلفی را که می تواند در تشکیل و تثبیت این عادت در فرزندشان موثر باشد، بررسی کنند. برای مثال، چه مدت است کودک شروع به جویدن ناخن کرده است؟ آیا این رفتار او عکس العملی نسبت به فشارها و استرس های عصبی است؟ آیا والدین مشاجرات طولانی دارند؟ آیا اخیراً کودک بیمار بوده است؟ و… اگر چنین است، جای امیدواری است که با تغییرات و آرام سازی محیط این عادت خود را ترک کند. آیا مدت ها است که او این عادت را دارد و آیا تاثیری بر روند زندگی عادی روزانه او (روابط خانوادگی، دوستان، آموزگاران مدرسه، جمع همکلاسی ها و…) گذاشته است؟ آیا کودک در شرایطی خاص (مکان و زمان به خصوصی) مشغول ناخن جویدن می شود؟ برای مثال، هنگام تماشای تلویزیون، نشستن در اتومبیل، بازی با همسالان و… در نظر داشته باشید تشخیص زمانی که کودک ناخن می جود یا نمی جود، در انتخاب شیوه درمان می تواند نقش مهمی داشته باشد.

۷- زمانی که فرزندتان رفتارهای خویشتندارانه از خود نشان می دهد، حتماً او را مورد توجه، محبت و حمایت خود قرار دهید. برای مثال، اگر دخترتان سعی می کند کمتر ناخن هایش را بجود، برایش لاک یا انگشتری بگیرید که بتواند با نشان دادن آن به دیگران، تشویق شود عادت خود را کاملاً ترک کند یا هنگامی که پسرتان درصدد ترک عادت ناخن جویدنش برمی آید، حتماً او را با خواندن داستان های مورد علاقه اش، پارک بردن، نقاشی کشیدن و… سرگرم سازید و علت تشویق های خود را برایش توضیح دهید.

از آنجایی که هر عادتی برای اینکه کاملاً در کودک تثبیت شود، زمان می خواهد، طبیعی است که برای ترک آن هم، زمان لازم است. در بیشتر موارد، یک عادت چندان طول نمی کشد که عادت به حساب آید زیرا ممکن است حاصل یک مشکل یا بیماری جسمی باشد. برای مثال زمانی که کودکی مدام بینی اش را می مالد، شاید خشکی یا مجروح شدن مخاط بینی عامل اصلی این رفتار کودک است، یا کودکی که مدام شست خود را می مکد، شاید دچار اضطراب و پریشانی مفرط باشد.


برای مطالعه ادامه مطالب مربوط به این مقاله کلیک کنید.

منبع: تبیان